Queerologija

U glasilu udruženja američkih psihologa objavljeni su 1996. rezultati zanimljivog istraživanja

Naime, odabran je uzorak od 35 homofobičnih i 29 nehomofobičnih muškaraca, od kojih su se svi bili odlučno deklarirali kao heteroseksualci. Svakome od njih prikazane su snimke erotski stimulativnih prizora hetero, lezbijskog i muškog homo seksa i pritom se posebnim strojevima ('penilni pletizmografi', ako koga baš stvarno zanima) mjerio stupanj nadraženosti.

Heteroseksualne snimke podjednako su uzbudile obje grupe. Isto se dogodilo s prizorima lezbijskog seksa. Međutim, po pitanju prizora seksa između muškaraca, nalazi grupa su se razilazili. Kod 66 posto nehomofobičnih muškaraca nisu zabilježeni nikakvi ili su očitani zanemarivi znakovi uzbuđenosti – za razliku od onih homofobičnih, kojih je tek 20 posto ostalo ‘hladno’. Definitivni znakovi nadraženosti zabilježeni su kod samo 24 posto nehomofoba, ali čak 54 posto homofoba.

Najzanimljiviji dio se odigrao kad se na koncu istraživanja ispitanike zamolilo da ispričaju svojim riječima koliko su se uzbudili. Opet, rezultati obje grupe su se uglavnom slagali, sve do komentara na prizore muške homoseksualnosti - gdje je u odnosu na nehomofobe znatno veći postotak homofoba podcijenio ili prikrio svoj stupanj nadraženosti!

E, sad, jest da se jedno jedino istraživanje ne može uzeti kao 'Sveto pismo'. Međutim, poanta se podudara s učestalim sindromom iz stvarnog života – gdje homofobija kod nekih pojedinaca ustvari funkcionira kao mehanizam paničnog prikrivanja nesigurnosti u vlastitu seksualnost. Gdje ima dima ima i vatre, rekli bi neki!